alinaghi vaziri متولد 1266 خورشیدی در تهران. از پانزده سالگی نزد دایی خود دکتر حسینعلی قزل ایاغ به آموختن تار پرداخت و در نوزده سالگی نزد یاور آقاخان (صاحب منصب موزیک) نخستین دروس نت خوانی را آموخت. چندی بعد زیر نظر کشیش مدرسه سن لویی در تهران به فراگیری تئوری موسیقی، هماهنگی و دیگر مبانی موسیقی جهانی مشغول شد و همزمان به تمرین پیگیر تار پرداخت... در همین اوقات با میرزا عبدالله و آقاحسینقلی (نوازندگان نامدار تار و راویان معتبر ردیف موسیقی ایران) آشنایی پیدا کرد و طی یک سال و نیم، ردیف موسیقی ایرانی را از زیر پنجۀ این هنرمندان به خط نت درآورد.
بعدها موسی معروفی از این دست نوشته ها بهرۀ بسیار برد و ردیف جامع موسیقی ایران را فراهم آورد که به سال 1342 به وسیله اداره کل هنرهای زیبای کشور چاپ و منتشر شد. وزیری سپس برای آنکه ردیف میرزا عبدالله را عملاً تمرین نماید، نزد منتظم الحکما که یکی از بهترین شاگردان میرزا بود رفت و یک دوره ردیف را شفاهاً با او نواخت.
علینقی وزیری به سال 1297 برای تحصیل راهی اروپا شد. سه سال در مدرسه عالی موسیقی  (Ecole Superieur de Musique) پاریس و دو سال در برلین در مدرسه عالی موسیقی (Hochschule fur Musik) آهنگسازی، آواز و پیانو را ادامه داد. وی در سال 1302 به ایران بازگشت و در زمستان همان سال در کنار مدرسه موزیک که دولتی بود، مدرسۀ موسیقی را به طور خصوصی برای آموزش موسیقی ایرانی تأسیس نمود. وزیری علاوه بر تدریس با ایراد سخنرانی، ایجاد کلوب موزیکال (باشگاه موسیقی)، کنسرت های متعدد و ... برای احیای موسیقی ایران در سطح علمی به فعالیت وسیعی پرداخت. "مبارزات وزیری بنا برالزام تاریخی در دو جهت کاملاً متفاوت جریان یافت. یکی در جهت موسیقی دانان فرهنگی مآب و غربگرا که از موسیقی ایرانی قطع امید کرده اند و تنها موسیقی غرب را به عنوان موسیقی علمی قبول دارند و دیگری در جهت موسیقی دانان سنتی که شیوه دیگری را نمی پذیرفتند..."شیوه های تازۀ وزیری در نوازندگی، آهنگسازی، آموزش موسیقی و ... موجب بروز مخالفت گروه ها و افراد مختلف با او شد.

loris tcheknavorian متولد 1316 در بروجرد. تحصیلات موسیقی خود را از سال 1332 در هنرستان عالی موسیقی آغاز کرد. مدتی بعد به وین عزیمت نمود و تا سال 1340 در آکادمی موزیک این شهر به تحصیل آهنگسازی و رهبری ارکستر اشتغال داشت. سپس به ایران بازگشت و ضمن تدریس در هنرستان عالی موسیقی و ترتیب دادن نمایشگاهی از سازهای ملی در انستیتو گوتۀ تهران، تصدی صداخانۀ ملی هنرهای زیبای کشور را عهده دار شد.
لوریس چکنوریان در اواخر سال 1342 مجدداً رهسپار اتریش شد و در سالزبورگ کار آهنگسازی را ادامه داد. دو سال بعد به آمریکا عزیمت نمود و چندین سال در دانشگاه میشیگان به ادامه تحصیل در رشته های آهنگسازی و رهبری ارکستر پرداخت.
وی در سال 1349 به ایران بازگشت و علاوه بر کنسرت هایی با ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران و ... (به عنوان رهبر میهمان)، آثار متعددی آفرید که اکثراً در تالار رودکی اجرا گشت. چکنوریان در سال 1351 به رهبری ارکستر اپرای تهران منصوب گردید.
چکنوریان پس از انقلاب در ارمنستان اقامت گزید و در ایروان به فعالیت های هنری خود مشغول شد (منبع: موسیقی دانان ایرانی، تألیف: پژمان اکبرزاده، انتشارات نوید شیراز، 1380).

ahmad pejman متولد 1314 در لار. موسیقی را با ویولن نزد حشمت سنجری آغاز نمود و چندی نیز به نواختن ردیف موسیقی ایران پرداخت. پس از فراگیری تئوری موسیقی نزد پرویز منصوری، برای آموختن فنون آهنگسازی، حدود دو سال تحت تعلیم حسین ناصحی قرار گرفت. وی مدتی به عنوان نوازنده ویولن در ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر صبا و ... فعالیت داشت و با نوشتن قطعه ای برای ارکستر سمفونیک موفق به دریافت بورس برای تحصیل در رشتۀ آهنگسازی شد.
احمد پژمان در سال 1343/1964 پس از پایان تحصیلات دانشگاهی در رشتۀ زبان انگلیسی رهسپار اتریش شد و پنج سال در آکادمی موزیک وین فراگیری آهنگسازی را ادامه داد. توماس کریستین داوید (T. Chiristian David)، هانس یلینگ (H. Jelinek) و آلفرد اوهل (Alfred Uhl)، استادان او در وین بودند. در این دوران آثاری از او به وسیلۀ ارکستر رادیو و تلویزیون اتریش، ارکستر مجلسی رادیو و ... به اجرا درآمد. از جمله اجرای نخستین اثر سمفونیک جدی پژمان «راپسودی» با ارکستر رادیو وین به رهبری هانس سنداور (H. Sandauer).
وی پس از بازگشت به ایران ضمن ارائه آثار بسیار در زمینه های گوناگون، به آموزش آهنگسازی در هنرستان موسیقی ملی و گروه موسیقی دانشکدۀ هنرهای زیبا پرداخت. در سال 1355/1976 برای تحصیل در موسیقی جاز به آمریکا عزیمت نمود و چهار سال در دانشگاه کلمبیا (Columbia)، نیویورک نزد جک بیسن (Jack Beeson از شاگردان بلا بارتوک( و ... تعلیم دید. با وقوع انقلاب و شرایط به وجود آمده در موسیقی کشور در آمریکا ماندگار شد و به ساخت موسیقی فیلم، تدریس و... مشغول شد. وی در سال 1370 به ایران بازگشت و مدتی بعد آموزش آهنگسازی در دانشگاه هنر را به عهده گرفت.

mostafa pourtorab متولد 1303. پس از آموختن مقدمات موسیقی، در سال 1318 وارد دورۀ شش سالۀ متوسطۀ هنرستان عالی موسیقی شد و با تحصیل نزد یاروسلاو بیزا (فاگوت)، حشمت سنجری و عطاالله خادم میثاق (ویولن)، روبیک گریگوریان (آواز گروهی)، روح الله خالقی (تئوری موسیقی ایرانی)، موسی معروفی (تار)، فریدون فرزانه و پاتماگریان (سرایش) و ... در سال 1324 با رتبۀ نخست، دیپلم هنرستان را دریافت نمود. در آن زمان هنرجویان در سه سال پایانی متوسطه یا باید به ادامۀ رشتۀ ساز می پرداختند یا رشتۀ موسیقی. پورتراب رشتۀ موسیقی علمی را برگزید تا بتواند در دورۀ عالی هنرستان در رشتۀ آهنگسازی ادامه تحصیل دهد، ولی سپس مشخص شد هنرستان فاقد دورۀ عالی آهنگسازی است.... از آن پس پورتراب مدتی به طور خصوصی تحت تعلیم پرویز محمود قرار گرفت و به عنوان نوازندۀ فاگوت، ویولن، ویولن آلتو و ... در ارکستر هنرجویان هنرستان و ارکستر سمفونیک تهران به رهبری پرویز محمود و بعدها روبیک گریگوریان فعال بود.
در سال 1330 دورۀ عالی آهنگسازی در هنرستان تشکیل شد. پورتراب نیز در همان سال وارد این دوره شد و در 1339 با رتبۀ نخست، تحصیلات خود را به پایان برد. استادان این دوره، حسین ناصحی (هماهنگی)، هایمو تویبر (کنترپوان، فوگ، سازشناسی و ...)، امانوئل ملیک اصلانیان (پیانو)، مهدی برکشلی (تجزیه و تحلیل موسیقی باستانی)، فؤاد روحانی (فرم موسیقی و زیبایی شناسی) و ... بودند.
وی از حدود سال 1340 سرپرستی یکی از ارکسترهای وزارت فرهنگ و هنر را برای ساخت آهنگ، رهبری آن و اجرای برنامه در تلویزیون عهده دار شد و در زمینۀ رهبری ارکستر، مدتی با حشمت سنجری کار کرد.

samin baghcheban متولد 1304 در تهران. فرزند جبار باغچه بان، بنیانگذار آموزشگاه ناشنوایان در ایران. ثمین باغچه بان پس از پایان تحصیلاتش در هنرستان عالی موسیقی به ترکیه عزیمت نمود و تحصیلات خود را در رشتۀ آهنگسازی کنسرواتوار دولتی آنکارا به پایان برد.
در سال 1329 به ایران بازگشت و ضمن سالها تدریس در هنرستان عالی موسیقی، آثاری گوناگون ملهم از موسیقی ملی و محلی ایران آفرید که با ارکستر سمفونیک تهران و ... اجرا گشت. در این آثار، آهنگساز، تجربیات خود از موسیقی جهانی را با آنچه از گذشتگان به میراث رسیده است، در آمیخته. باغچه بان اظهار می دارد «سبک او در آهنگسازی، کماکان شیوۀ ناصحی است و پیشگام آنان در این راه بلابارتوک می باشد.» (منبع: ثمین باغچه بان، نوشته: علیمحمد رشیدی، مجله موزیک ایران، دوره 5، شماره 10).
از مشهورترین آثار ثمین باغچه بان باید به «زال و رودابه» اشاره کرد که در جشن گشایش تالار رودکی تهران در سال 1346 با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری و گروه آواز جمعی اپرای تهران به رهبری اِولین باغچه بان اجرا گردید. باغچه بان، کوششهایی نیز در جهت جمع آوری آهنگ های محلی داشته است. وی پس از انقلاب در ترکیه اقامت نموده است (منبع: موسیقی دانان ایرانی، تألیف: پژمان اکبرزاده، انتشارات نوید شیراز، 1380).

© 2016 آموزشگاه موسیقی خورشید. تمامی حقوق محفوظ است

Search